"Ik ben niet gewoon moe. Ik ben... opgebrand op een manier die een nacht doorslapen niet meer oplost."
Het is een zin die ik bijna wekelijks hoor van vrouwenl. Vrouwen die alles goed doen: ze eten gezond, ze gaan op tijd naar bed, ze doen aan yoga en ze hebben hun zaakjes op orde. En toch is daar die loodzware deken. Een vermoeidheid die in de botten lijkt te zitten.
Als Stress- en Traumacoach in opleiding en het systemisch werken, weet ik inmiddels dat deze moeheid vaak een signaal is van iets dat veel dieper ligt dan een volle agenda. Het is een moeheid die niet gaat over wat je doet, maar over wat je onbewust voor anderen draagt.
De onzichtbare rugzak
We worden allemaal geboren in een systeem: ons gezin van herkomst. En in dat systeem gelden ongeschreven wetten. Uit een diepe, kinderlijke loyaliteit zijn we bereid om lasten over te nemen van onze ouders, grootouders of andere familieleden. We dragen hun verdriet, hun niet-verwerkte trauma’s of hun schuldgevoel, in de hoop hen te ontlasten of de balans in het systeem te herstellen.
Dit noemen we in familieopstellingen een 'verstrikking'.
Stel je voor dat je de hele dag met een onzichtbare rugzak loopt vol stenen die niet van jou zijn. Je kunt nog zoveel vakanties boeken of supplementen slikken, maar zolang die rugzak niet wordt afgedaan, blijft je zenuwstelsel in een constante staat van paraatheid. Je bent letterlijk aan het overleven voor twee (of meer). Geen wonder dat je uitgeput bent.
Je zenuwstelsel liegt niet
Toen ik vorig jaar zelf tegen mijn grenzen aanliep en mijn trainers bij de opleiding Traumacoaching aan de noodrem trokken ontdekte ik dit aan den lijve. Mijn hoofd zei: "Je kunt dit wel, gewoon even doorzetten." Maar mijn zenuwstelsel was op. Het voelde zich onveilig omdat het nog steeds geprogrammeerd was op het dragen van oude, systemische lasten.
Via de Jungiaanse dieptepsychologie leerde ik de patronen herkennen, maar via familieopstellingen leerde ik ze loslaten. Systemisch werk is een manier om de onzichtbare lijnen in jouw leven zichtbaar te maken. Het geeft je de kans om de stenen uit die rugzak terug te geven aan wie ze werkelijk toebehoren. Niet uit gebrek aan liefde, maar juist uit respect voor de ander en voor jezelf.
Jouw plek innemen
Echte rust ontstaat pas als je op jouw eigen, juiste plek in het systeem gaat staan. De plek van het kind (ook al ben je nu volwassen), en niet de plek van de verzorger van je ouders of de drager van familiegeheimen. Op die eigen plek is de energie weer beschikbaar voor jóúw leven, jóúw passie en jóúw essentie.
Een dag familieopstellingen is een dag van bevrijding
Binnenkort organiseer ik een dag van Familieopstellingen. In een kleine, veilige groep gaan we aan de slag met deze onderstroom. We kijken niet alleen naar de symptomen (de moeheid), maar we gaan naar de bron.
Dit is een dag voor jou als je:
- Voelt dat je altijd 'aan' staat en de rust niet meer kunt vinden.
- Steeds in dezelfde patronen stapt in je relatie of je werk.
- De last van je (voor)ouders wilt neerleggen om eindelijk je eigen pad te bewandelen.
We werken in een zachte bedding, met respect voor jouw tempo en jouw zenuwstelsel. Geen 'hard werk', maar een systemische shift die ruimte maakt voor nieuwe energie.
De uitnodiging
Ben jij klaar om te onderzoeken wat er onder jouw vermoeidheid ligt? Om de rugzak af te doen en weer te landen in je eigen lijf?
Schuif dan aan op 15 februari 2026. Laten we samen kijken naar de laag onder de woorden. De plek waar de echte verandering begint.