Waarom die ene persoon je zo raakt
(en wat dat over jou zegt)
Er is altijd wel iemand.
Die ene collega.
Die klant.
Of je partner.
Iemand die iets zegt… en het komt binnen.
Niet groot.
Niet overdreven.
Maar precies genoeg om iets te raken.
Je voelt het meteen.
Irritatie.
Spanning.
Of juist de neiging om je terug te trekken.
En voor je het weet, zit je in een reactie die je eigenlijk al kent.
Het ligt niet alleen aan de ander
Op het eerste gezicht lijkt het duidelijk.
De ander doet iets.
En jij reageert.
Logisch.
Maar als je eerlijk kijkt, gebeurt er iets anders.
Hetzelfde gevoel komt vaker terug.
In andere gesprekken.
Met andere mensen.
In totaal andere situaties.
En toch: dezelfde reactie.
Dat is geen toeval.
Dat is een patroon.
Wat hier werkelijk gebeurt
Communicatie is zelden alleen wat er gezegd wordt.
Er speelt altijd iets onder de oppervlakte.
Een laag die bepaalt:
- hoe je kijkt
- wat je voelt
- hoe je reageert
Zonder dat je het bewust doorhebt.
De schaduw die mee praat
Carl Jung noemde dit de schaduw.
De delen van jezelf die je ooit hebt weggeduwd.
Niet omdat ze er niet mochten zijn,
maar omdat ze op een bepaald moment niet pasten.
Misschien leerde je:
- niet te direct te zijn
- niet te gevoelig te zijn
- niet te veel ruimte in te nemen
Dus paste je jezelf aan.
Maar wat je wegdrukt, verdwijnt niet.
Het blijft aanwezig.
Alleen niet zichtbaar.
Tot je het terugziet in de ander
En precies daar ontstaat projectie.
Wat je niet wilt zien in jezelf,
herken je ineens feilloos in de ander.
“Die is te dominant.”
“Die luistert niet.”
“Die is lastig.”
Het voelt alsof het buiten je gebeurt.
Maar vaak wordt er van binnen iets geraakt.
Communicatie wordt dan een spiegel
Niet van de ander.
Maar van jezelf.
Van wat je hebt afgewezen.
Van wat je hebt aangepast.
Van wat nog gezien wil worden.
De rol van je interne wereld
Binnen NLP (neuro-linguïstisch programmeren) wordt dit je interne kaart genoemd.
Je reageert niet op de werkelijkheid.
Je reageert op jouw interpretatie ervan.
Gebaseerd op:
- ervaringen
- overtuigingen
- patronen
Dus twee mensen kunnen exact hetzelfde horen,
en totaal anders reageren.
Niet omdat de één gelijk heeft en de ander niet.
Maar omdat ze vanuit een andere binnenwereld kijken.
En dan is er nog je lichaam
Voordat je iets zegt,
is je lichaam al lang bezig.
Je zenuwstelsel scant continu:
ben ik veilig?
of niet?
En afhankelijk van dat antwoord verandert alles:
- je toon
- je houding
- je energie
Wanneer je systeem spanning ervaart:
- reageer je sneller
- word je scherper
- of trek je je juist terug
En de ander voelt dat.
Altijd.
Zo ontstaan terugkerende patronen
Je voelt iets.
Je reageert.
De ander reageert daarop.
En voor je het weet, zit je in een dynamiek die je herkent.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het bekend is.
De vraag die alles verandert
Veel mensen blijven hangen in:
“Waarom doet die ander zo?”
Maar de vraag die echt iets opent is:
Wat wordt er in mij geraakt?
En daar ligt je invloed
Niet door de ander te veranderen.
Maar door te begrijpen wat er in jou gebeurt.
Wanneer je dat gaat zien:
ontstaat er ruimte
tussen prikkel en reactie
En in die ruimte zit keuze.
Wat er verandert
Je reageert minder automatisch.
Je ziet sneller patronen.
Je communicatie wordt rustiger en helderder.
Niet omdat je harder je best doet.
Maar omdat je bewuster bent van waaruit je spreekt.
Dit is geen techniek
Dit is geen trucje.
Dit is inzicht.
Bewustzijn.
In hoe identiteit, schaduw en communicatie met elkaar verbonden zijn.
Misschien is dit de uitnodiging
De volgende keer dat iemand je raakt:
reageer niet meteen
maar kijk even
Wat gebeurt hier?
Niet alleen buiten je.
Maar in jezelf.
Want daar begint het
Niet bij de ander.
Maar bij jezelf.
Je hoeft communicatie niet te verbeteren.
Je hebt te begrijpen wie er communiceert.