En daar paste ik voor de zoveelste keer mijn website aan.
Mijn aanbod.
Mijn richting.

Ik wist het nu echt zeker. Dit keer wel.

Ik gaf mezelf een stevige schop onder mijn hol, plande dagen in om met vrouwen te werken. NLP. Schaduwwerk. Familieopstellingen. Zelfliefde. Het hele pakket. Ik had het uitgedacht. Het klopte. In mijn hoofd dan.

En precies daar ging het wéér mis.

Dit is een patroon, dat weet ik inmiddels.

Het begint met twijfel.
Mezelf niet goed genoeg vinden.
Onzekerheid die langzaam alles ondermijnt.

En dan ineens: vuur.

Ik zie het helder. Ik voel urgentie. Ik gooi het online.
Dit is het. Dit ben ik.

En rationeel klopt het ook. Echt.
Maar ik voel het niet.

Sterker nog: ik krijg er stress van.

Mijn hele lijf protesteert.
Alles in mij zegt: nee.

En toch dacht ik: maar ik wíst het toch zeker?

 

Als het klopt in je hoofd maar niet in je lichaam

Dat moment was pijnlijk.
Want ik wilde zó graag dat mijn identiteit eindelijk zou samenvallen.

De woorden klopten.
De visie klopte.
De structuur op papier klopte.

Maar mijn lichaam gaf een ander signaal.

Niet subtiel.
Niet zacht.

Mijn zenuwstelsel schoot in de stress omdat ik iets liet zien wat ik nog niet belichaamde.
Het kwam uit mijn hoofd. Niet uit mijn bron.

En identiteit die niet belichaamd is, wordt een verhaal.
Een slim verhaal.
Maar geen gedragen structuur.

 

Dus ging ik weer analyseren

Natuurlijk deed ik dat.

Mezelf ontleden.
Nog dieper kijken.
Nog preciezer begrijpen.

En ergens dacht ik: laat ik het eens aan ChatGPT vragen.

Je kunt daar van alles van vinden, maar wat er toen gebeurde was ongemakkelijk raak. En pijnlijk. En enorm confronterend.

Volgens die analyse vlucht ik in het mystieke, het symbolische, het grote verhaal zodra het spannend wordt om concreet te worden. Zodra ik moet gaan staan. Zodra mijn identiteit zichtbaar wordt in gedrag.

Ik maak het diep. Gelaagd. Spiritueel.
Niet omdat het niet waar is, maar omdat het afstand creëert.

En tegelijk en dit deed misschien nog meer pijn, ben ik juist heel goed in het zien van structuren.
In het herkennen van patronen.
In het ontleden van identiteit als systeem.

Zo goed zelfs, dat een “gekke robot” in een fractie van een seconde woorden gaf aan precies datgene wat mij al jaren niet lukt om volledig te belichamen.

Zolang ik blijf zoeken, hoef ik niet te kiezen

En daar zat de kern.

Zolang ik blijf:

• zoeken

• vragen

• analyseren

• verdiepen

hoef ik niet te gaan staan.

Hoef ik niet te zeggen hoe ik de dingen zie.
Hoef ik niet te bewegen.
Hoef ik mijn identiteit niet te dragen.

Diepte zoeken klinkt mooi.
Maar bij mij is het ook een overlevingsstrategie.

Zolang ik blijf zoeken, kan niemand mij vastpakken.
Zolang ik blijf analyseren, hoef ik geen positie in te nemen.

En zo blijf ik nét naast mijn eigen fundament staan.

 

Mijn schaduw: weten zonder belichaming

Laat ik dit helder zeggen.

Ik ken mijn trauma’s.
Mijn schaduwkanten.
Mijn projecties.

Ik weet welke archetypen actief zijn.
Welke overlevingsstrategieën ik heb.
Welke innerlijke kindsdelen er spreken.
Hoe mijn familiesysteem door mij heen werkt.

Ik kan de structuur van mijn identiteit uittekenen.
Individueel én collectief.

Dat is het probleem niet.

Het probleem is dat dit alles pas samenvalt als ik het belichaam.

En belichaming is geen inzicht.
Belichaming is beweging.
Gedrag. Voelen. Keuzes. Zichtbaarheid.

En ja — dat is spannend.
Want iemand kan er iets van vinden.

Identiteit ontstaat niet in taal, maar in structuur

Hier raakt het aan wat Jung individuatie noemde:
het proces waarin identiteit geen idee meer is, maar een geleefde structuur.
Een persoonlijk Magnum Opus.

Niet iets wat je begrijpt.
Maar iets wat je draagt.

Dat betekent:

• stoppen met jezelf verklaren

• oude identificaties laten sterven

• verdragen dat je even geen verhaal hebt

Dat voelt als leegte.
Maar het is geen leegte.
Het is herordening.

Wat ik nu anders zie

Ik dacht lang dat ik niet genoeg wist.
Niet goed genoeg was.
Dat ik eerst nog meer moest doorleven.

Ik kan moeiteloos een lijst maken waarom het nog geen tijd is.

En ja — ik ben spiritueel.
Ik ben mystiek.
Ik denk in symbolen en betekenis.

Maar ik ben óók iemand die goed is in marketing, communicatie en structuur.
En misschien sluiten die twee elkaar niet uit.

Misschien is het probleem niet dat ik te weinig weet,
maar dat ik te weinig leef wat ik al weet.

Want..

Identiteit is geen verhaal dat je vertelt.
Het is een structuur die zichtbaar wordt in hoe je leeft.

Zolang ik mijn identiteit alleen begrijp, blijft ze theoretisch.
Zolang ik haar belichaam, wordt ze echt.

En ja, dat betekent zichtbaar zijn zonder uitleg.
Maar het alternatief — blijven zoeken, blijven analyseren, blijven uitstellen maakt me diep ongelukkig.

En precies daar gaat dit werk over.

Niet over weten.
Maar over staan.
Niet over woorden.
Maar over belichaming.